21 Temmuz 2025
Ve işte sona erdi! 2025 Yapay Zeka İyilik İçin Film Festivali, 9 Temmuz’da Cenevre’deki Küresel Zirve sırasında sona erdi. Dört finalist, kısa filmlerini canlı bir izleyici kitlesi ve uzman jüri üyeleri önünde sundu. Her film, yapay zekanın dünyayı nasıl şekillendirdiğinin farklı yönlerini ele aldı; ortaya çıkardığı zorluklardan açtığı olanaklara kadar.
Gösterim, izleyicilere farklı alanlardan film yapımcılarının yapay zekayı sadece teknoloji açısından değil, aynı zamanda insanların yaşamlarıyla, sosyal sorunlarla ve hepimizin içine adım attığı gelecekle nasıl ilişkilendirdiğini görme fırsatı verdi. Hikayeler, yapay zekayı gerçek dünya sorunlarıyla yaratıcı yollarla etkileşim kurmak için kullanmaya odaklanıyordu. Gösterimin ardından jüri, benzersiz yaklaşımı ve güçlü mesajı nedeniyle bu yılın kazanan filmini seçti. Etkinlik, film ve teknoloji sektörlerinden temsilcilerin yer aldığı bir panel tartışmasıyla sona erdi; katılımcılar, yapay zekanın sadece anlattığımız hikayeleri değil, aynı zamanda bu hikayelerin nasıl oluşturulduğunu da nasıl etkilemeye başladığı üzerine düşüncelerini paylaştılar.
Finalistlerin çalışmaları, film, teknoloji ve politika alanlarından benzersiz bakış açıları getiren çeşitli bir jüri paneli tarafından değerlendirildi. 2025 jürisinde Emmy ödüllü film yapımcısı, yapay zeka sanatçısı ve ArtsEnvoy.ai’nin kurucusu Lisa Russell ; Yapay Zeka için Bilişsel İçgörüler’in Kurucu Ortağı ve CEO’su Monica Lopez ; ödüllü yapay zeka film yapımcısı Verena Puhm; UNICRI’deki Yapay Zeka ve Robotik Merkezi Başkanı Irakli Beridze ; film yapımcısı, oyuncu, yazar ve MASSIVE STUDIOS’un kurucu ortağı Reza Sixo Safai ; ve Emmy ödüllü ve Peabody adayı yönetmen Michaela A. Ternasky-Holland yer aldı . Bu jürinin birleşik deneyimi, festivalin vurgulamayı amaçladığı kesişim noktasını yansıtıyordu: hikaye anlatımı ve inovasyon.
Kazananın Tanıtımı: Dejawa, Dana ve Panda Gomm’un “Gemi Enkazının Ruhları” adlı eseri.
“Souls of the Shipwreck” filminde, yönetmenler Dejawa (Yunsun Lee), Dana (Jungmin Hong) ve Panda Gomm (Kyungsoo Lee), kayıp, hafıza ve yeniden inşa hakkında sessiz ama güçlü bir hikaye anlatıyor. Kore ve Kanada’da, farklı kıtalarda çekilen film, fırtınadan sonra denize dalan ve unutulmuş bir gemi enkazının ruhlarına yeniden renk getiren bir kadını konu alıyor. İnsanların ve toplulukların felaketten sonra nasıl iyileştiğine dair çok şiirsel bir bakış açısı sunuyor.
Proje bir deney olarak başladı: Yapay zekayı kullanarak uzaktan birlikte film çekebilirler miydi? Dana Vancouver’a taşınırken Dejawa ve Panda Gomm Kore’de kalınca, ekip zaman farkının aslında işlerin ilerlemesine yardımcı olduğunu fark etti. “Temelde gece gündüz çalışıyorduk” dediler. “Birimiz uyurken diğeri çalışmaya devam ediyordu.”
Yapay zeka, süreci daha hızlı ve esnek hale getirerek fikirleri test etmelerine ve filmi sadece 48 saat içinde tamamlamalarına olanak sağladı. Gerçeküstü, rüya gibi görseller duygusal bir hikaye anlatmaya yardımcı oldu.
“Sözlerle ifade edilmesi zor olan şeyleri, kederi, iyileşmeyi, insanların savaş veya kayıp sonrasında taşıdığı şeyleri dile getirmek istedik,” diye açıkladılar.
Yine de, teknoloji beraberinde zorluklar da getirdi. Sahnelerin görsel olarak tutarlı kalmasını sağlamak zordu ve doğal hareketler veya ince jestler gibi bazı küçük ayrıntıları doğru bir şekilde yakalamak güçtü. Ancak bu sınırlamalar onları yeni yollarla yaratıcı olmaya itti. “Teknik gerçekçiliğe odaklanmak yerine, metafora ve atmosfere yöneldik.”
Ekip için yapay zeka, yalnızca hız açısından değil, erişim açısından da yeni olanaklar sunuyor.
“Giriş engelini azaltıyor. Daha fazla insan kendi hikayesini anlatabiliyor” dediler. Başkalarına tavsiyeleri ne? “Sadece deneyin. Uzman gibi hissetmeyi beklemeyin.”
Filmi üç kelimeyle özetlemek gerekirse, bunlar Empati, Direnç ve Tören olurdu. Yeni araçlarla yapılmış, hepimizin tutunduğu şeyleri ve her şeyin yeniden inşa edilebileceği umudunu anlatan basit bir hikaye.
“Souls of the Shipwreck” filminin ardından, finalist seçkisi diğer üç olağanüstü eserle tamamlandı. Her biri, yapay zekayı sadece bir araç olarak değil, derin insan hikayelerini güçlendirmenin bir yolu olarak kullanarak, farklı bir yaratıcı vizyonu hayata geçirdi. Kimlik ve yanılsamadan duygusal mücadeleye ve sosyal algıya kadar, bu filmler yapay zeka destekli hikaye anlatımının zengin potansiyelini gösteren benzersiz bakış açıları sundu.
PALYAÇO
“Palyaço” filminde yönetmen Shanshan Jiang, sürekli kendini sergilemenin psikolojik etkisini incelemek için canlı çekim görüntülerini yapay zeka tarafından üretilen görsellerle harmanlıyor. Film, yetenekli bir palyaçonun, izleyicilerinin değişen beklentilerini karşılamak için gösterisini, görünümünü ve hatta kişiliğini yeniden şekillendirirken yavaş yavaş kimlik duygusunu kaybetmesini konu alıyor. Performans ve gerçeklik iç içe geçerken, film özellikle kadınlara yönelik toplumsal baskının benliği nasıl aşındırabileceğini ele alıyor.
Çarpıcı görsellerinin ötesinde, Clown ayrımcılık ve cinsiyete dayalı şiddeti daha incelikli, psikolojik bir düzeyde ele alıyor. İzleyicilerden, özellikle sürekli olarak uyum sağlamaları istenen kamusal ve özel alanlarda hareket eden kadınlar üzerinde, günlük yargılamanın, nesneleştirmenin ve baskının nasıl kalıcı duygusal izler bıraktığını düşünmelerini istiyor.
ALDATMACA KIYAFETLERİ
Odair Faléco’nun yönettiği Aldatıcı Giysiler , başkalarını ve kendimizi nasıl gördüğümüzü sorgulayan Zen felsefesinden ilham alan bir öykü sunuyor. İki kişi aynı sulara giriyor, ancak yeniden yüzeye çıktıklarında dünya tarafından farklı şekilde algılanıyorlar. Bu katmanlı anlatı aracılığıyla film, görünüşlere dayanarak yaptığımız varsayımları yeniden gözden geçirmemizi istiyor.
Faléco’nun çalışmaları, güzellik ve çirkinliğe dair geleneksel fikirleri sorgulayarak izleyicileri, sosyal etiketlerin başkalarını anlama biçimimizi nasıl çarpıttığı üzerine düşünmeye davet ediyor. Görüntü ve yüzeysel izlenimlerle şekillenen bir çağda, Aldatıcı Giysiler, klişe odaklı düşüncenin incelikli bir eleştirisi ve görünenin ötesine bakmanın bir hatırlatıcısı haline geliyor.
YALNIZLIK
Isabel Martinez’in yönettiği Soledad filminde, yalnız bir hayalet, doğadaki sessiz yuvasını terk ederek şehirde bir bağ kurmaya çalışır, ancak kendini görünmez ve yanlış anlaşılmış bulur. Yolculuk, asimilasyonla değil, doğaya dönüşle sona erer; burada başka bir yalnız ruhla birleşir ve bütün bir varlık haline gelir.
Isabel Martinez, bu basit ama sembolik öyküyü kullanarak günümüzün aşırı bağlantılı dünyasında yalnızlığın gerçekte ne anlama geldiğini inceliyor. Film, göçmen deneyimi, nörodiverjan bireylerin karşılaştığı iletişim engelleri veya modern toplumdaki daha geniş bir duygusal kopukluk gibi birçok izolasyon türü için bir metafor olarak görülebilir. İnsanların aidiyet ihtiyacına ve bazılarının bunu bulmakta karşılaştığı zorluğa değinen, sessiz ve içe dönük bir eser.
Bu dört film bize, yapay zekânın bir araç olsa da, bizi gerçekten etkileyen şeyin ekranın ardındaki insan ruhu olduğunu hatırlatıyor. Her hikaye, sadece yapılış biçimiyle değil, anlattıkları ile de iz bırakıyor.
ITU’nun desteklediği Yapay Zeka ile İyilik Ödülü, Replai Festivali’nin hikaye anlatımını ve teknolojiyi anlamlı bir şekilde bir araya getiren özel bir kategorisidir. Bu ortaklık, yalnızca yapay zekanın yaratıcı kullanımlarını keşfetmekle kalmayıp, aynı zamanda BM Sürdürülebilir Kalkınma Hedefleri doğrultusunda iklim değişikliğinden eşitsizliğe kadar acil küresel sorunlara ışık tutan kısa filmleri kutluyor.Replai’yi öne çıkaran şey, sanatsal deneycilik ve sosyal önemin kesişimine odaklanmasıdır. Burada mesele sadece yapay zekanın görsel olarak neler yapabileceği değil, aynı zamanda önemli insan hikayelerini anlatmak için nasıl kullanılabileceğidir. Cenevre’deki Yapay Zeka İyilik İçin Zirvesi’nde seçilen dört filmin gösterimiyle, bu iş birliği yaratıcılara küresel izleyicilere ulaşma, farklı disiplinlerden yenilikçilerle bağlantı kurma ve yapay zeka destekli hikaye anlatımının daha iyi bir geleceğe nasıl ilham verebileceğini gösterme platformu sağladı.
https://www.linkedin.com/pulse/final-cut-ai-good-film-festival-2025-crowns-yqfae/